Dwa modele:
- Inicjatywa wychodzi od nauczyciela
- Decyduje o tym pracodawca, proponując np. Kursy, studia podyplomowe, szkolenia.

Edukacja permanentna – ogół procesów oświatowo – wychowawczych występujących w całym okresie życia człowieka, prowadzonych we wszystkich możliwych formach organizacyjnych i we wszystkich sytuacjach kontaktów międzyludzkich.

Kształcenie ustawiczne dorosłych – proces systematycznego uczenia się następujący po zakończeniu obowiązku szkolnego lub wydłużonej edukacji stacjonarnej i trwający przez cały okres aktywności zawodowej, a także dłużej w okresie „trzeciego wieku”.

Typy nauczycieli:
Pożeracz – wytrwały i aktywny uczeń korzystający ze wszystkich formalnych i nieformalnych możliwości, wzbogacający życie zawodowe i osobiste.
Aktywny konsument – mniej aktywny niż pożeracz, ale uczący się aktywnie i korzystający ze sposobności by się rozwijać.
Konsument bierny – uczący się w czasie praktyk i kursów, które odbywa, rzadko wykazujący własna inicjatywę.
Niedostępny – rzadko uczestniczy w kursach lub praktykach, chyba że za wynagrodzeniem.
Maruder – nie bierze żadnego udziału w przedsięwzięciach służących rozwojowi zawodowemu, nie zmienia obyczajów osobistych i zawodowych raz wcześniej ustalonych.
Rozwój – proces kierunkowych przemian, w którego toku obiekty przechodzą od form lub stanów prostszych, mniej doskonałych do form lub stanów bardziej złożonych, doskonalszych pod określonym względem.

Dokształcanie – to aktywność podejmowana w celu uzupełniania wiedzy i umiejętności wymaganych na stanowisku pracy. Może polegać na zdobywaniu kwalifikacji w systemie edukacji pionowej lub tez poszerzaniu i pogłębianiu kwalifikacji w systemie edukacji poziomej, umożliwiającej zdobycie różnych kwalifikacji i specjalizacji w zawodzie. Może tez wynikać z potrzeby zmiany specjalizacji dotychczasowej.

Rozwój zawodowy człowieka – to społecznie pożądany proces przemian kierunkowych jednostki (ilościowych i jakościowych), które warunkują jego aktywny i społecznie oczekiwany udział w przekształcaniu siebie samego i przez to swojego otoczenia materialnego, społecznego i kulturowego.

Doskonalenie – podwyższanie kwalifikacji zarówno formalnych jak i rzeczywistych, niezbędnych do spełniania zadań zawodowych w sytuacji zwiększenia wymagań. To kolejny etap edukacji nauczycielskiej, kontynuacja kształcenia i dokształcania nauczycieli oraz uczestnictwo w procesie kształcenia ustawicznego.

Samokształcenie – prowadzone jest samodzielnie z wykorzystaniem pomocy innych osób i instytucji edukacyjnych w celu uzupełnienia wiedzy lub zdobycia nowych umiejętności, może więc realizować zadania dokształcania i doskonalenia zawodowego nauczycieli.

Prezentacje szkoleń dla nuczycieli kursów kwalifikacyjnych nauczycieli – Samokształcenie, doskonalenie własnego warsztatu pracy jest podstawowym warunkiem bycia dobrym nauczycielem. Chodzi tu nie tylko o rzetelne przygotowanie się do lekcji, ale też o punktualność, zaangażowanie, gotowość pojęcia dodatkowego wysiłku, aby pomóc uczniom, którzy tego wymagają. Antyświadectwem jest natomiast nieustanne podkreślanie, że „za takie pieniądze nie warto lepiej pracować”.  Obowiązkiem młodego nauczyciela jest także uczestniczenie we wszelkich formach doskonalenia zawodowego. Pedagog dbający o swój rozwój korzysta m.in. z oferty ośrodków doskonalenia nauczycieli, szkoleń prowadzonych przez instytucje związane z edukacją i oświatą oraz wydawnictwa edukacyjne w tym zawodzie konieczne jest korzystanie z ofert szkolenia dla nauczycieli.  

Instytucje doskonalenia zawodowego nauczycieli:

Lata 1945-1948 – resort oświaty (ośrodki dydaktyczno – naukowe, ZPN)
Lata 1949-1956 – ośrodki doskonalenia kadr (CODKO – centralne, WODKO – wojewódzkie, PODKO – powiatowe), 1951 (ZOZ – Zawodowe Organizacje Związkowe, MOZ – Międzyszkolne Organizacje Związkowe)
1957-1972 – zjazd oświatowy w Poznaniu, ZNP, Ośrodki metodyczne i ogólno pedagogiczne
1972-1979 – edukacja ustawiczna, nowy system oświaty, system 10-letni, IKN, BC, ODN
współczesność – MENiS, (CDN – Centralny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli, CMPP – Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno – Pedagogicznej, OCEN – Ogólnopolskie Centrum Edukacji Niestacjonarnej, KOWEZ – Krajowy Ośrodek Wspierania Edukacji Zawodowej); wojewódzkie placówki doskonalenia, gminne i powiatowe ośrodki doskonalenia, WDN – Wewnątrzszkolne Doskonalenie Nauczycieli. – Doskonalenie zawodowe nauczycieli

————

Zobacz, jak możesz tych błędów uniknąć, aby organ nadzoru nie uznał Twych decyzji za nieważne i abyś nie musiał od początku powtarzać całego postępowania!

Każdy Twój błąd w procedurze awansu zawodowego może być przyczyną unieważnienia wydanych przez Ciebie decyzji i spowoduje konieczność powtórzenia całego postępowania. Sprawdź zatem, jak samemu awansować i jak przeprowadzić nauczyciela przez zawiłe procedury.

Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku!

W procesie awansu zawodowego nauczyciela można popełnić błąd prawie na każdym kroku.

Obowiązują ścisłe procedury, nieprzekraczalne terminy, a poszczególne etapy całego procesu określane są przez odrębne przepisy. Rozporządzenie dotyczące awansu napisane jest tak niejasno, że niejednokrotnie dopiero eksperci kuratoryjni potrafią orzec, czy nauczyciel może skończyć staż, czy nie… Ilość dokumentów, która jest potrzebna do całej procedury: opisanie dorobku zawodowego, opisanie stażu, ocena drogi zawodowej…, jest przytłaczająca.
http://ksiegarnia.szkolenia24h.pl/12_najczesciej_popelnianych_bledow_w_procesie_awansu_zawodowego_nauczyciela

Inne poradniki dla nauczycieli oraz skolenia nauczycieli